منتظران مهدی
طوفانی ، شده در شرق ایمانم و در راه میان خویش بیش از پیش می لنگم به غربم میدواند آنچه بر دنیام می ریزد و من در خلسه ای دور از چه آیا خوب آیا بد.... . چگونه میتوان هم درد بود هم التیام درد یا یک مشت زهرو مشت دیگر پادزهر درد! و این در اختیار محض بودن ، میکشد من را..! که دامن باز ودستم بازو دل بی حصن .. و مشتی در خفا و دیگری در کار بر هم ریختن.. در کار بی حاصل عجیب از انتخاب درد..، از این اشتیاق سر کشیده در طمع بر اشتباه محض وقیحانه به مایحتاج روحم سنگ می پاشم جسورانه به این، بد ، درد ، پستی ، تلخ.. میپیچم.. و انگشتی که بر وجدان سردم ضربه میبارد می آویزم! و این داروی بی همتای دردم را میان راه مــ ی ر یــ ز مـــــ .. . نه آنکه از پریشانی و از این مطلق تاریک ، بلکه از امید ِبر تاریک از اصرار بر این انتخاب شرم میترسم................................................................................ ( ـ سکوت ـ ) حسین را منتظران کشتند . . . . . . . دعا کن پیک نور آید شب و روز ظهور آید... سپاس خداوند را برای تمام دریچه هایی که در فهم و روحم ، بست و گشود ، تا "من" را در پیش چشم خودم وصف کند .. به نام حق سر شار از گمشدگی است این جا نه راهی به خانه ای هست نه راهی به خیابان زیر نور مهتاب میان جایی که نمیدانم کجا انگشت هایم را درون هم قلاب می کنم و چشم بسته دعا می کنم: خدایا من را پیدا کن
| Design By : Pichak |
